ไม่เห็นมีใครชอบคนโกหกนะ
โดยเฉพาะคนผิดสัญญา

แต่เมื่อโตมาได้ระดับหนึ่งแล้ว
คนทุกคนล้วนเคยผิดคำพูดทั้งนั้น
ไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่ต้องใจ

ผีซ่าส์กับฮานาดะ ที่ผมเคยอ่านเมื่อยังวัยละอ่อนนั้น มี 4 เล่มจบ
เมื่อมาเจอกันอีกครั้งหลังวัย 29 ก็เลยซื้อกลับมาระลึกชาติ
และได้แอบเห็น เล่ม 5 ภาคพิเศษที่ยังไม่เคยได้สัมผัส
จึงได้แว้บกลับไปเก็บอีกรอบ

เป็นตอนที่อิจิโระยังคงติดต่อกับดวงวิญญาณหรือว่าผีได้อีกครั้ง
วันนั้นอิจิโระ เดินทางมาถึงโรงเรียนด้วยอารมณ์แจ่มใสเบิกบาน
จนกระทั่งโยเฮคุงเข้ามาทักมาถามว่า วันอาทิตย์ไปทำอะไรมา
อิจิโระก็เล่าว่าได้ไปงานลงเสาเอกที่เชิงเขามา
พร้อมกับได้ขนมโมจิข้าวแดงกับซาลาเปาสำหรับ10คนมาด้วย
...
แต่ว่าโยเฮคุงไม่ปลื้มกับขนมโมจิข้าวแดงกับซาลาเปาที่อิจิโระฟาดไปเลย
เมื่ออิจิโระได้เห็นหัวที่เพิงโกนกับน้ำตาลูกผู้ชายของโยเฮคุงแล้ว
ก็ค่อยๆระลึกชาติได้ว่าสัญญาอะไรกับโยเฮคุงเอาไว้

อิจิโระได้สัญญาว่าจะไปช่วยเล่นเบสบอลให้กับทีมโยเฮคุง
แต่ก็ไม่ได้ไป จนกระทั่งทำให้ทีมเบสบอลของโยเฮคุงต้องพ่ายแพ้โกนหัว
เพราะสาเหตุที่ว่ามาข้างต้น
โยเฮคุงโวยวายหาเรื่องอิจิโระจนกระทั่งคุณครูต้องมาไกล่เกลี่ย
อิจิโระเองก็ไม่ยอมขอโทษโยเฮคุงง่ายๆ
เพราะขณะที่ทะเลาะกันอยู่นั้น โยเฮคุงได้บอกว่าถึงขอโทษก็ไม่ยกโทษให้
คุณครูที่นี่ก็สอนได้เข้าท่าดีนะ บอกกับอิจิโระว่า
"นี่อิจิโระคุง การขอโทษนะ เป็นการขอโทษเพราะรู้สึกผิด ไม่ใช่ขอโทษเพื่อให้คนยกโทษให้"
อิจิโระจึงยอมก้มหัวขอโทษโยเฮคุง

ตอนเย็นอิจิโระก็ได้พบกับ... เรียกอะไรดี ดวงจิตก็แล้วกันเพราะเธอยังไม่ตาย
เธอบอกว่าโยเฮคุงได้ให้สัญญากับเธอไว้เมื่อหน้าร้อนปีก่อน
เธออยากให้อิจิโระไปช่วยทำให้โยเฮคุงนึกออก
เพื่อที่ว่าจะได้กลับไปช่วยเธอได้ทันจากอันตราย

โยเฮคุงก็เคยผิดสัญญาเหมือนกัน...
เรื่องมาเข้าทางอย่างนี้ มีหรือที่อิจิโระจะไม่รับปากทำตาม

อิจิโระต้องไปทะเลาะกับโยเฮคุงอยู่หลายรอบ
เพราะโยเฮนึกยังไงก็นึกไม่ออก
จนกระทั่งวันหนึ่ง
เมื่อเห็นลังกระดาษที่มีลูกหมาอยู่ในนั้น(ถูกทิ้งนั่นแหละ) เขียนคำว่าส้มอยู่
โยเฮคุงจึงได้ระลึกชาติได้ว่าเคยสัญญาไว้กับใคร
"เมลอน"

เรื่องก็ดำเนินต่อไปนั่นแหละ
จะเป็นยังไงก็รบกวนไปหาอ่านกันเอาเองนะครับ
คิดว่าคงหาอ่านกันไม่ยาก
เป็นการ์ตูนที่ทั้งฮาทั้งเศร้า
ที่ฮาก็เพราะว่าอิจิโระนั่นแหละ ทำแต่เรื่องแสบๆทั้งนั้น
ที่มันเศร้าก็เพราะ.. มันเป็นเรื่องคนตายด้วยนี่นะ

ก็เคยสัญญา... เป็นมั่นเป็นหมาย
ก็เคยสัญญ... ช่างพูดง่ายดาย

ผมเคยบอกกับเพื่อนหลายคนไว้ว่า กับผมนั้นไม่ต้องสัญญาหรอก
เพราะเมื่อพูดออกมาแล้ว ไม่ว่าจะสัญญาหรือไม่ก็ตาม
ถ้าไม่ทำตามที่พูดเอาไว้ ก็ถือว่าผิดคำพูดเหมือนกัน
ตัวผมเองก็ไม่บอกสัญญาอะไรกับใครทั้งนั้น

เรื่องของอิจิโระ มีการผิดสัญญาของคนสองคนต่างกรรมต่างวาระ
สองคนนี้เป็นเด็กประถม การผิดสัญญาในเรื่องไม่ใหญ่ไม่โตอะไร
แต่ก็จริงจังกับคำสัญญากันทั้งคู่
เราให้อภัยกับการผิดสัญญาของทั้งคู่ได้มั้ยครับ
เมื่ออ่านจนจบตอน ทั้งคู่ต่างมีเหตุการณ์นำพาให้ลืมเลือนการผิดสัญญากันทั้งนั้น

เมื่อโตมาจนอายุเข้าปูนนี้แล้ว ผมปลดปลงไปนานแล้วกับคำสัญญา
ไม่ได้หมายถึงว่าการไม่รักษาสัญญาเป็นสิ่งที่ดี
แต่โลกนี้มีมากมายหลายเหตุปัจจัย ทุกสิ่งทุกอย่างในโลกใบนี้เข้ามาเร็วมากๆ
ทุกสิ่งทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว
และเมื่อจิตใจคนมีความมั่นคงน้อยลงแล้ว
ผมว่ามันไม่น่าแปลกใจที่คนเราจะผิดคำพูดหรือหลงลืมคำสัญญา

การรักษาสัญญานั้นเป็นสิ่งที่ดีเป็นสิ่งที่ควรสรรเสริญ
แต่การให้อภัยกันก็เป็นเรื่องที่ดีงามไม่ยิ่งหย่อนกัน
กล่าวกันว่า การให้ที่ประเสริฐที่สุดก็คือการให้อภัยแก่กัน

แต่หลายคนไม่เข้าใจคำว่าการให้อภัย
ด้วยการแย้งกลับมาว่า เมื่อให้อภัยแล้ว เขายังทำให้เราเสียใจอีกละ
ผมว่าเข้าใจผิดนะ
ให้อภัย คือการไม่ถือโทษโกรธเคืองเรื่องราวที่ผ่านมา
ซึ่งเป็นสิ่งที่นำพาใจเราให้เป็นสุขสงบ ดีกับจิตใจเราเอง
แต่การให้อภัย ไม่ได้แปลว่าต้องให้โอกาสด้วย
ให้อภัยกับให้โอกาสนั้นต่างกัน
บางครั้งให้อภัยและให้โอกาสอีกครั้งด้วย
แต่เมื่อเจ็บก็ต้องจำนะ โดนบ่อยๆ ก็ต้องหยุดให้โอกาส
เรื่องบางเรื่อง ให้โอกาสได้เพียงครั้งเดียว
คือตอนที่ให้สัญญานั่นแหละ

ดังนั้น การให้อภัยก็เป็นเรื่องหนึ่ง
การพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะรักษาสัญญาก็เป็นอีกเรื่อง
โอกาสไม่ได้มีมาบ่อยๆ
พยายามกันทั้งสองฝ่ายนะครับ

เมื่ออาทิตย์ที่แล้วฝนตกลงมา
คงเป็นฝนสั่งลา วสันตฤดู

สัญญาหน้าฝน/คาราบาว

ฟ้าในเดือนฝนฉํ่า คงนึกขําต่อคําสัญญา
ฝนหล่นเทร่วงมา สายลมพัดพายิ่งรนร้อนใจ
ไหนว่าไปแล้วกลับหน้าฝน

ใครเป็นคนสัญญาเอาไว้
ทิ้งให้รอทุกข์ทนเท่าไหร่ คนอย่างเงี๊ยะก็มี
ฝนเจ้าจงไหลกลับ ไปรอรับคนผิดสัญญา
ฝนคอยสมนํ้าหน้า อย่าเพิ่งตกมาข้าแสลงใจ
เดือนเป็นปีล่วงผ่านไปแล้ว
แก้วตาเจ้าแหกตาใช่ไหม
รู้อย่างงี้ไม่คิดรักใคร กัดจิ้งหรีดมันกว่า

มองเห็นควายตัวผู้ตัวเมีย
คลอเคลียแล้วให้คิดอิจฉา
เป็นควาย....มันไม่มีปัญญา
ปัญหาเลยไม่มี

ได้แต่หวัง หวัง หวังว่าสักวันหนึ่ง
ถึงได้คอย คอย คอยเธออยู่อย่างนี้
แล้วมาหลอก หลอก หลอกให้ฉันตายใจ
ลือไปทั้งตําบล

* ถ้าฉันมีเงินทอง มากมายหลายหมื่น
คงไม่ยืนรอเธอจนฝนหมดฟ้า
ฉันจะจ้างเครื่องบินหว่านฝนลงมา
ต่อสัญญาฝนเทียม

(*)

รักจนใจปี้ป่น เกิดเป็นคนทําตัวไม่เจียม
ขวัญไม่ควรคู่เรียม ไม่เหมือนนิยายจากคลองแสนแสบ
วันที่เธอได้จากไปไกล ใครจะรู้ไปแล้วโกยแนบ
รักมันมีมากมายหลายแบบ เจ็บทั้งแสบทั้งคัน
ถึงเธอไปไม่กลับ ยังคอยนับวันเดือนข้างฝา
ปฏิทินดารา ยังส่งยิ้มมาถากถางหัวใจ
โดนเขาคาบไปหมํ่าเสียแล้ว
เอ็งไม่ต้องทําสงกะสัย
หลงเมืองกรุงทั้งยาวทั้งใหญ่ จ้างก็หาไม่เจอ
หลงเมืองกรุงทั้งยาวทั้งใหญ่ จ้างก็หา
ไม่เจอ

     Share

<< ผีซ่าส์กับฮานาดะเทวดาท่าจะแย่ >>

Posted on Mon 27 Nov 2006 7:04

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 

               

Calendar
Archive
ค่ำคืนนี้ ฉันสุขนักหนา
สงกรานต์ 1
cat me if you can
ไม่ตะกละ
วันนั้น
ทองดีๆ
ไปพักผ่อนซะที่ไหนละ
ประกันชีวิต
ยังไม่ยอมไปอีก
condom เอ้ย freedom
อยากให้รู้... จริงๆนะ
เขาไม่กลับแล้ว
ปู้หญิง
ไม่ค่อยสบาย
อ่านแล้วไม่ขำ
วานเด็ก
เกาะหมาก 2
เกาะหมาก
เทวดาท่าจะแย่
สัญญาหน้าฝน
ผีซ่าส์กับฮานาดะ
ขี้เมาใจดี (ฉบับแก้ไข2)
OMEN
บางอย่างที่เข้าใจผิด เลยมาให้ความกระจ่าง
นั่งหนาวบน ing
เอิร์ธกะเฟม
ดีแล้วเหรอ..?
รังสิตล้นแล้วจ้า..
พรุ่งนี้แล้วสินะ
ฝนตกหา
งดเรื่องทางการเมือง
เฉาแต่แช้
บุญมีแต่กรรมบังตา
ลำปาง
แค่ได้คิดถึง
fail to prepare, prepare to fail
Men are from Mars, Women are from Venus
ไม่อาจจะวิ่งหนีความจริง... ที่มันโหดร้าย
รักแรกพบ
Favourite
Sponsors






The best template from http://www.oblog.cn